در خط آغاز مسابقات فرمول یک (اتومبیل رانی) ماشینها در دو خط و پشت سر هم قرار میگیرند. با شروع مسابقه و در همان ثانیه ی اول ، تمام ماشینها یا انجام حرکتهای مارپیچی سعی میکنند در موقعیت بهتری قرار گرفته و از ماشین جلویی خود سبقت بگیرند. این حرکات مارپیچی خیلی سریع و از چپ و راست انجام میشه ؛ دقیقا" شبیه به چیزی که ما هر روز و هر ساعت در خیابانها اصفهان شاهد هستیم!!!   در نمایشگاه صنعت خودرو که در اصفهان برگزار شد مدیرعامل شرکت سایپا در پاسخ به پرسش خبرنگاری که پرسید با توجه به قدیمی بودن مدل و تکنولوژی پراید تا کی میخواین به تولید این خودرو ادامه بدهید گفت: مردم ایران استقبال بسیار زیادی از پراید دارند و این خودرو اقتصادی است و تا زمانی که این استقبال وجود داشته باشه به تولید پراید ادامه خواهیم داد!!!! من دیگه حرفی برای گفتن ندارم!!   یه نظر سنجی از ببندگان سریال معمای شاه شده که پرسیده بودند در این سریال چه چیزی چشمگیرتر بوده: الف) ساختارهای هنری ب) مستندات تاریخی ج) هیچکدام 66% پاسخ دهندگان گفته اند هیچکدام!!!!   چند روز قبل بطور اتفاقی متوجه شدم متاسفانه مصرف ماده

بعد از ظهر امروز و پس از صرف نهار ، احتمالا" بخاطر یکی از موادی که در غذام بود دچار سرفه های بسیار شدید و پیوسته ای شدم که در طی این مدت بیماری و نقاهت سابقه نداشت. این سرفه ها بقدری شدید بود که باعث شد تمام عضلات ناحیه ی شکمم منقبض و دردناک بشه و همچنین فشار زیادی رو به رگهای سرم وارد کرد طوریکه سردرد برام به همراه داشت. حدود 30 دقیقه این وضعیت ادامه داشت و نوشیدن آب هم بی فایده بود. بعد هم بطور ناگهانی همه چیز تموم شد و تونستم استراحت کنم.   امشب دقایق زیادی رو صرف گوش کردن به موسیقی محلی مازندرانی کردم. موسیقی سنتی ایران هم مثل غزل ایران عمدتا" در وصف معشوق و بیان حال عاشق است و به همین خاطر کمی تا قسمتی غمناکه اما من وقتی این موسیقی رو میشنوم غمگین نمیشم بلکه یه آرامش خیلی خاص و ویژه برام ایجاد میشه. ترکیب لحن خواننده ، نوای نی و صدای کمانچه در کنار معانی لطیف و عاشقانه ی این آهنگها رو بسیار میپسندم.   در این شبها دو برنامه رو از تلویزیونی بصورت خانوادگی نگاه میکنیم ؛ ابتدا بازپخش سریال پایتخت از شبکه اصفهان و سپس مستند در برابر طوفان از شبکه مستند. طنز بکار رفته در سریا

پس از هفته ها دوری از کوهپیمایی درست و حسابی در صفه و ماهها گذشت از آخرین صعودم به کرکس و خروج تقریبی از دوران نقاهت بیماری ، امروز به همراه همنوردان و دوستان گرامیم آقا پیمان صانعی و جناب شفیع زاده عازم کرکس شدم تا دوباره هوای پاک کوهستان رو استنشاق کنم. ساعت 04:30 سحرگاه از خواب بیدار شدم. بخش اصلی وسایلم رو شب قبل آماده کرده بودم و باقیمونده رو صبح جمع و جور کردم و بعد از اذان صبح از خونه بیرون رفتم. با دوستان در دهکده تفریحی رایان در ساعت 06:30 وعده کرده بودم اما با تاخیر رسیدم. ماشین رو قدری جلوتر از دوستان پارک کردم و تا اونها اومدند ، من هم لباسهام رو عوض کردم و آماده حرکت شدم. ساعت 07:20 به راه افتادیم.   تا رسیدن به درختان گردو هیچ اثری از آب و یخ و برف مشاهده نمیشد و مسیر خشک خشک بود. این شاید یه فاجعه باشه. در سالهای 89 و 90 از کنار مرغداری (محل پارک خودروها که خیلی پایین تر از این روزها بود) باید روی برف حرکت میکردیم. در محل درختان گردو برای استراحتی مختصر توقف کردیم. چند همنورد پا به سن گذاشته که از بازنشستگان محترم شرکت گاز اصفهان بودند با یه مینی بوس برای

چند روز از حادثه ساختمان پلاسکو گذشته و هنوز خبرهای مربوط به آوار برداری در صدر اخبار قرار داره. هنوز از سرنوشت حدود 25 نفری که به نظر میرسه زیر آوار محبوس هستند (16 آتش نشان و 9 نفر متفرقه که گفته نشده چه کسانی هستند) اطلاعی در دست نیست هر چند شواهد و قراین احتمال زنده موندن اونها رو بسیار کم و ضعیف کرده.   در این حادثه فقط یک ساختمان 15 طبقه فرو ریخت و الان روزهاست که نیروهای امدادی در حال کار و تلاش بی وقفه هستند. وقتی به این نکته توجه کنیم که ایران در یکی از مناطق پر حادثه جهان (از نظر اقیمی) واقع شده و نیز کلا شهر تهران بر روی چند گسل بزرگ و خطرناک بنا شده که زمان شکسته شدن احتمالی این گسلها معلوم نیست ولی احتمال بروز زلزله ی شدید در تهران وجود داره ، اون موقع پی خواهیم برد که در صورت بروز یه فاجعه ی بزرگ طبیعی ، آمادگی ما برای امدادرسانی گسترده خیلی خیلی محدود است. بنابراین علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد. توجه بیش از پیش به استانداردهای ساخت و ساز و نیز اجرای الزامی و دقیق ضوابط ایمنی میتونه کمک کنه تا اگر خدای ناکرده حادثه ی بزرگ روی داد ، تلفات و خسارات احتمالی

جمعه 8 بهمن مصادف با 28 ربیع الثانی است. در صبحگاه این روز هلال ماه در حالی طلوع میکنه که با فاز حدود 0.9 درصد و فاصله ی زمانی حدود 43 دقیقه ای بین طلوع ماه تا طلوع خورشید ، جلوه ای زیبا رو در افق شرقی خلق خواهد کرد.   در بامداد روز 21 امرداد سال 1386 هلال صبحگاهی رجب 1428 رو در تهران مشادهده کردم و عکس هلال رو در حالیکه در سمت چپ قله دماوند دیده میشد گرفتم:     هلال صبحگاه جمعه 8 بهمن کمی تا قسمتی شبیه به همین عکس دیده خواهد شد البته کمی باریکتر و اندکی چپ نگاه تر. پیش بینی های اولیه در مورد وضعیت جوی روز جمعه 8 بهمن حاکی از نیمه ابری بودن هوا است. باید صبر کرد و دید وضعیت چی میشه.

سحرگاه امروز جمعه 8 بهمن موعد رصد هلال صبحگاهی ربیع الثانی 1438 بود و من از دو جهت در مورد اقدام برای رصد تردید داشتم. اول اینکه وضعیت جسمی نرمالی ندارم و هنوز دوره نقاهت عفونت خفیف ریوی رو به پایان نبردم و مرتب سرفه دارم و قرار گرفتن در هوای سرد میتونه دوباره این بیماری رو تشدید کنه و دوم اینکه گزارشهای هواشناسی برای اصفهان وضعیت نیمه ابری پیش بینی کرده بودند و معلوم نبود شرایط جوی اجازه ی رصد رو میده یا نه.   پنج شنبه شب کوله پشتی و وسایل رصد رو آماده کردم تا اگر دری به تخته خورد و همه چیز مناسب شد آمادگی لازم برای اقدام فوری رو داشته باشم. تقریبا" یه روز در میون سرفه هام قدری تشدید میشه و پنج شنبه هم در طول ساعات کاری با همین مشکل روبرو بودم.   به هر تقدیر سحرگاه جمعه از خواب بیدار شدم و بعد از اذان و اقامه نماز نگاهی به آسمون انداختم. از توی حیاط آسمون کاملا" صاف دیده میشد. افق رو نمیدیدم اما دل به دریا زدم و از خونه راه افتادم. ساعت 06:05 حرکتم رو به تنهایی از ورودی صفه آغاز کردم. قدری از برنامه زمانی عقب بودم و باید تعجیل میکردم. پس از عرض سلام و ادب به شهدای همیشه آشنا

خواب و رویا شاید نتیجه ی افکار و اعمال روزانه ی ما باشه و شاید هم تبلور آمال و آرزوها. هر چی که هست بعضی وقتا دیدن یه خواب حس و حال خوبی برامون ایجاد میکنه و برخی وقتا هم برعکس.   خوابهای خوب یه جور اعتماد و امید رو در وجودمون ایجاد میکنه و خوابهای پریشان ، هشدار دهنده و گوشزد کننده هستند. خیلی از خوابها قابل اعتنا نیستند اما به نظرم میرسه خوابهایی که در ساعاتی خاص از شبانه روز دیده میشه و مفهومی هستند ، رازها و پیامهایی رو در خودشون دارند.   معمولا" خیلی از خوابهایی که میبینم بلافاصله پس از بیدار شدن از یادم میره اما بعضیهاش یادم میمونه ؛ بخصوص خوابهایی که موقع سحر میبینم و باعث میشه قبل از اذان صبح بیدار بشم.   سحرگاه پنج شنبه خواب دیدم در مجلس روضه و عزاداری هستم. آخرای مجلس بود و گوینده گفت چه حسی خواهید داشت اگه الان بهتون بگم اقا امام زمان در این مجلس تشریف فرما شدند؟ ولوله ای در جمعیت ایجاد شد. گروهی همراه با گوینده ، سلام میدادند..... السلام علیک یا صاحب الزمان...... من یه گوشه تنها بودم...... چیزی نمیدیدم اما حس حضور داشتم....   با خودم فکر

غروب امروز برای رویت هلال جمادی الاولی اقدام کردیم. کمی دیر به رصدگاه کوی دوست (بوستان شهدای گمنام درچه) رسیدیم و فرصت نشد از لحظه غروب خورشید عکس بگیرم اما همونطور که توی ماشین بودم دیدم که خورشید در ساعت 17:22 (حدود 11 دقیقه قبل از غروب محاسباتی) در پشت ابرهای افق غربی آرام گرفت. سرد و وزش باد نسبتا" شدید مزاحم کار بود اما رصد بسیار ساده ای در پیش روی داشتیم. بلافاصله پس از رسیدن به رصدگاه و چیدن وسایل ، هلال رو در ساعت 17:28 با دوربین 7 در 50 و حدود 5 دقیقه بعد با چشم غیر مسلح رویت کردم. دیگه کار خاصی نداشتم الا گرفتن چند عکس.        

با اینکه از قوانین ابلاغی جدید رئیس جمهور جدید امریکا که توهین به هموطنانم است و باعث شده برخی از ایرانیان که در امریکا کار یا زندگی میکنند یا بستگانشون اونجا اقامت دارند برای رفت و آمد دچار مشکلات جدی و بلاتکلیفی بشن ناراحت و غمگین هستم ، اما از یه طرف خیلی خیلی خوشحالم که کسانی که اندک تردیدی در مورد صداقت دولتمردان امریکایی داشتند حالا خیلی خوب میتونند بفهمند که ارزشهای امریکایی (اونطور که آقای ترامپ بیان میکنه) و صداقت و مردم دوستی اینها یعنی چی.   گیرم که اینها با نظام جمهوری اسلامی ایران مشکل دارند ، گیرم که با مردم و جوانان انقلابی ایرانی خوب نیستند ، گناه بقیه ی ایرانیها که بعضا" ویزای کار و اقامت و تحصیل در امریکا دارند و یا از گرین کارت استفاده میکنند چی بوده که شامل حال این محدودیتها (ولو موقت) شدند؟؟!!   این دقیقا" همون نژادپرستی است که در ذات اکثر قریب به اتفاق دولتمردان امریکایی وجود داره. مردک احمق گفته که در موارد استثنایی اگه بخوایم به مسلمانان اجازه ورود به امریکا (فقط ورود و نه اقامت) بدیم باید از اونها تستهایی گرفته بشه تا ببینیم تا چه اندازه به ارزشه

23 دی ماه رفته بودم صفه و از چند پرنده عکس گرفتم. دیروز هم همون مسیر رو رفتیم و وقتی برای استراحت نشستیم ، متوجه دو پرنده شدیم که بلافاصله در نزدیک ما نشستند. خیلی زود متوجه شدم که ظاهرا" همنوردانی که در این محل استراحت میکنند قطعات کوچک مواد غذایی رو برای پرندگان ریختند و این چند پرنده به گونه ای ، به این موضوع عادت کردند و هر کوهنوردی اینجا میشینه ، اونها هم میاند و منتظر غذا میشن. اینکار با توجه به فصل سرما و کمبود غذا برای پرندگان ، میتونه خیلی مهم باشه.   مقداری کیک همراهمون بود. قطعاتی رو در فاصله ی نزدیک انداختم. حدسم درست بود. اون دو پرنده اومدند نزدیک و بدون ترس مشغول غذا خوردن شدند. دوباره فرصتی برای عکاسی دست داد.       بندگان الهی بهانه های زیادی برای مهر ورزیدن نسبت به هم دارند. ما به این پرندگان غذا دادیم و اونها به ما اجازه دادند از فاصله ی نزدیک زیباییشون رو ببینیم و از دیدن غذا خوردنشون لذت ببریم.

بعد از ظهر امروز دقایقی در مجلس بزرگداشتی که برای تجلیل از کوهنورد پیشکسوت مرحوم مهندس سمواتی در سالن سنگنوردی شهید چمران برگزار شده بود شرکت کردم.   مجالس اینچنینی باعث میشه در مورد فلسفه ی تولد ، زندگی و مرگ بیشتر فکر کنیم. همه ی ما میدونیم که روزی نوبت رفتن ما هم خواهد شد اما شاید خیلی از ما این دونستن رو باور نداشته باشیم.   به هر حال ، یکی از جملات تاثیرگذاری که در مورد تولد و مرگ شنیدم این بوده که وقتی متولد میشیم ما گریه میکنیم و اطرافیانمون شادمان هستند و میخندند ، طوری زندگی و عمل کنیم که موقع مرگ ، ما شادمان باشیم و بخندیم و اطرافیانمون ناراحت باشند و اشک بریزند.   کسانی که در زندگی منشاء خیر و برکت و رشد و تعالی برای اطرافیان و جامعه هستند هرگر نمیمیرند و جاودانه خواهند موند. این افراد از نظر فیزیکی و جسمی دیگه بین ما نیستند اما افکار و خاطرات اونها و نتایج فعالیتهاشون در بین ما هست و باعث میشه مرتب از اونها بخیر و نیکی یاد بشه و مهندس سمواتی از جمله ی این افراد بودند ؛ روحشون شاد و مغفرت و رضوان الهی نصیبشون باد.